HISTORIA - WYDARZENIA - INFORMACJE - AKTUALNOŚCI: WITAM NA STRONIE TERESPOL.info24 ORAZ ZAPRASZAM DO ODWIEDZANIA STRONY - "GONIEC TERESPOLSKI - STRONA PRZYJACIÓŁ TERESPOLA I OKOLICY" NA FACEBOOKU

piątek, 27 lipca 2018

Lotnisko wojskowe w Małaszewiczach w latach 1936 - 1952


Lotnisko w Małaszewiczach przed wybuchem II wojny światowej było bardzo ważnym elementem systemu obronnego Polski. Znajdowała się tutaj duża i bardzo nowoczesna na tamte czasy baza paliwowa a także zapasowa baza dla lotnictwa dalekiego zasięgu. Stacjonowała tutaj również największa ilość  bardzo nowoczesnych bombowców średniego zasięgu  PZL-37 „Łoś”, które po odebraniu z zakładów lotniczych były tutaj uzbrajane.
O budowie lotniska i bazy paliwowej w Małaszewiczach zadecydowały względy geograficzne i strategiczne. Małaszewicze leżały bowiem  w okresie międzywojennym w środkowej części granic Polski. W roku 1936 przystąpiono więc do realizacji  tej budowy. Od północnej strony torów kolejowych zaczęło powstawać lotnisko wojskowe oraz baza paliwowa dla lotnictwa. Przy budowie wykorzystano istniejące już forty Twierdzy Brzeskiej. W jeden z takich fortów wbudowano zbiorniki paliwa o pojemności około 278 tys. litrów benzyny. Stworzony w ten sposób magazyn paliw został połączony rurociągami ze zbiornikiem paliwa na terenie lotniska o pojemności 480 tys. litrów. Zostało również wybudowane 14 hangarów dla samolotów oraz na polach wsi powstało osiedle wojskowe (kilka bloków) dla członków kadry oficerskiej i ich rodzin a także baraki dla żołnierzy obsługi lotniska. Te osiedle znajdowało się naprzeciw obecnego kampingu w Kobylanach. W maju 1939 roku do Małaszewicz zostaje ewakuowany także z Okęcia Wojskowy Ośrodek Spadochronowy (WOS) oraz  samoloty Focker FVII. Spadochroniarze mieli przybyć także transportem kolejowym. Do dyspozycji WOS było łącznie 5 - 6 Fockerów FVII, które miały zostać wykorzystane do zrzutów grup dywersyjnych na tyłach wojsk niemieckich w Prusach Wschodnich. Spadochroniarze nie wzięli jednak udziału w walce zgodnie ze swym przeznaczeniem bo lotnisko i samoloty Focker FVII zostały zniszczone po nalotach bombowych. Dowódcą Baza Lotniczej Małaszewicze  we wrześniu 1939 roku był mjr. pil. Franciszek Ratajczak. W trakcie pierwszych nalotów bombowych na Bazę w Małaszewiczach stacjonowało tam: 31 samolotów PZL-37 „Łoś” z XX Dywizjonu Bombowego - 7 Eskadry Ćwiczebnej oraz Kierownictwa Zaopatrzenia Lotnictwa, które czekały na wyposażenie w przyrządy nawigacyjne, systemy łączności pokładowej, oraz uzbrojenie w karabiny maszynowe (8 „Łosi” doleciało jeszcze do Małaszewicz w pierwszych dniach  września), 5 samolotów LWS4„Żubr”, 5 samolotów Focker FVII , 30 innych samolotów oraz około 90 oficerów i ponad 600 szeregowych i podoficerów.
 W dniu 1.IX.1939  o godz. 5.40 lotnisko Małaszewicze i baza WOS zostają zbombardowane przez niemiecką Luftwaffe. Zostają przeprowadzone 4 ciężkie naloty. Ataku dokonały samoloty niemieckie DO-17 i He 111. Drugi i trzeci nalot następuje między godz. 6.00 a 6.20 rano. Zostają zniszczone 3 hangary, 6 „Łosi”,4 „Żubry” oraz 4 Fokerry. Straty w personelu wynosiły ok.40 zabitych i  rannych.  25 „Łosi”, które nie zostały zniszczone rozstawiono i zamaskowano na brzegach lotniska. Lżejsze samoloty i część personelu przesunięto na lotniska zapasowe do Koroszczyna i Zalesia poza bazę Małaszewicze. Po południu nastąpił czwarty ciężki nalot. Zostają uszkodzone 3 „Łosie,które pozostały w Małaszewiczach po ewakuacji. W dniu 2 września następuje ewakuacja 22 „Łosi” do Żabczyc koło Pińska  i Kuplina w rejonie Próżan. Następne dni września 1939 roku to dalsze naloty i bombardowanie Lotniska, hangarów i budynków koszar. Ciężkie bombardowania pociągają za sobą coraz to większe straty w uzbrojeniu i sprzęcie. Najcięższe i najbardziej niszczące bombardowanie Małaszewicze przeżyły rano 5.IX.1939 roku, kiedy samoloty  Luftwaffe zaatakowały nie tylko bazę lecz i wszystkie okoliczne wsie i lasy. Spowodowało to dużo ofiar wśród okolicznej ludności. Artyleria przeciwlotnicza bazy zestrzeliła w czasie nalotów jednego DO 17.Jeden członek załogi uratował się na spadochronie i dostał do niewoli, inni zginęli. W dniu 11.IX.1939 roku personel Bazy Małaszewicze otrzymała rozkaz ewakuacji na Horodenkę, gdzie dotarł w dniu 14 września a następnie przekroczył granicę polsko rumuńską. Po przejęciu lotniska przez Niemców i odbudowaniu w 1940 roku przez więźniów z istniejącego w czasie wojny na terenie Małaszewicz obozu pracy służyło ono jako  baza dla szybowców transportowych Messerschmitt Me-321 i samolotów transportowych Messerschmitt Me-323 Gigant, które latały z zaopatrzeniem na front wschodni.W czasie okupacji Małaszewicze stały się też ważnym ośrodkiem walki i ruchu oporu z okupantem. Działała tutaj tajna szkoła podchorążych i kurs podoficerów.W lipcu 1944 roku Niemcy wycofując się na zachód zniszczyli tą baza Luftwaffe. Baza i Lotnisko Małaszewicze  po zakończeniu II wojny światowej używana była jednak jeszcze przez lotnictwo Armii Czerwonej, a pod koniec lat czterdziestych została przejęta i wykorzystywana przez  lotnictwo polskie. W roku 1952 jednostki, które tam stacjonowały zostały przeniesione na lotnisko Okęcie, a baza  Małaszewicze została przejęta częściowo przez PKP jako zaplecze Suchego Portu Przeładunkowego PKP w Małaszewiczach. Obecnie na obszarze byłego Lotniska Małaszewicze znajduje się WOC, Terminale Przeładunkowe różnych firm oraz część infrastruktury PKP Cargo.

Oprac: Adam Rymaszewski

niedziela, 22 lipca 2018

Kolej Warszawsko - Terespolska. Historia budowy (1865 - 1867)

Początki kolei w Terespolu i okolicy sięgają II połowy XIX wieku, kiedy to w latach 1866 -1867 została wybudowana bardzo ważna ze względów gospodarczych i militarnych Kolej Żelazna Warszawsko - Terespolska. Była to trzecia linia kolejowa po Kolei Warszawsko – Wiedeńskiej i Kolei Warszawsko - Petersburskiej, która powstała na obszarze Królestwa Polskiego. Uroczyste otwarcie całej Drogi Żelaznej Warszawsko – Terespolskiej z Pragi (Warszawa) do Terespola z udziałem władz Królestwa Polskiego odbyło się 5 (17) września 1867 roku.
Otwarcie tej linii była poprzedzone kontrolą komisji wyznaczonej przez władze Królestwa, która stwierdziła, że cała linia kolejowa została wykonana zgodnie z zatwierdzonym uprzednio projektem budowy. Komisja uznała także drogę za odpowiednią do eksploatacji, spełniającą wszystkie warunki bezpieczeństwa i ruchu kolejowego na całej linii. Starania o uzyskanie koncesji na budowę Drogi Żelaznej Warszawsko – Terespolskiej zostały ukończone w październiku 1864 roku. Wtedy to zostaje podpisany akt prawny, na mocy którego pomysłodawca i inicjator tej inwestycji Leopold Kronenberg – kupiec, przemysłowiec i bankier ze znanej w tamtych czasach zamożnej rodziny żydowskiej założył spółkę pod nazwą Towarzystwo Drogi Żelaznej Warszawsko -Terespolskiej.
W styczniu 1865 r. Towarzystwo zawarło umowę z przedsiębiorcami angielskimi (Karol Vignoles i Tomasz Brassey) w sprawie warunków i terminów budowy. Roboty rozpoczęto wiosną 1865 roku. Mimo różnych trudności z  nabywaniem gruntów pod tą budowę,  prace postępowały jednak szybko i sprawnie. Wszystkie roboty ziemne i przygotowawcze (m.in. wytyczenie kierunku linii, opracowanie profilu trasy, niwelacja terenu, budowę wysokich nasypów kolejowych, budowę mostów, przejazdów, dostawę szyn, podkładów itp) wykonano w latach 1865 - 1866.  Także, jeszcze w roku 1866 zaczęto wznosić budynki na stacjach i przystankach oraz zwozić z Anglii i Niemiec pierwsze partie zamówionego wcześniej taboru kolejowego.  W dniu 8  maja 1866 roku w obecności namiestnika carskiego w Królestwie Polskim Fiodora Berga, umieszczono w fundamentach Dworca Terespolskiego w Warszawie (Praga) kamień węgielny pod budowę Drogi Żelaznej Warszawsko – Terespolaskiej. Od tego dnia Towarzystwo Drogi Żelaznej Warszawsko -Terespolskiej jako spółka akcyjna miała za zadanie wybudować, a później zająć się eksploatowaniem przez 75 lat wybudowaną linią kolejową z Warszawy (Praga) do Terespola n/Bugiem a w dalszych planach także do Brześcia. Prezesem Zarządu Towarzystwa został  jej pomysłodawca. Kolej ta miała w wydanej koncesji przypisany tor o szerokości rosyjskich dróg żelaznych (1520 mm). Cała administracja i zarządzanie wzorowanie było jednak na kolei Warszawsko – Wiedeńskiej. Zatrudnienie i pomoc na tej kolei znajdowali przede wszystkim Polacy, uczestnicy powstania styczniowego (1863 r.), powracający z sybiru zesłańcy. Kolej tą nazywano wówczas także „sybirską koleją”. Od roku 1866 główny nadzór nad budowę kolei Warszawsko - Terespolskiej przejmuje i prowadzi Tadeusz Chrzanowski należący w tamtym czasie do grona najwybitniejszych inżynierów polskich (budował most Kierbedzia w Warszawie ), który po jej otwarciu został dyrektorem i kierował jej eksploatacją do 1882 roku. Tadeusz Chrzanowski zbudował również zaprojektowany przez siebie most pod Terespolem na Bugu, który połączył kolej Warszawsko - Terespolską z Brześciem. Most ten miał przekrój ok. 235 m i był zbudowany z trzech przepustów, z których jeden obejmował główny nurt rzeki, a dwa pozostałe przecinały groble i służyły do przepuszczenia wód z wiosennych roztopów. Mimo zbudowaniu mostu na Bugu w 1868 roku, odcinek Terespol – Brześć został oddany do użytku  znacznie  później   niż cała linia  Warszawa – Terespol, dopiero 1 marca 1870 r. Było to związane również z usypaniem ogromnych nasypów ziemnych przez bagna terespolskie. We wrześniu 1866 roku oddany zostaje do użytku po dwóch latach budowy pierwszy odcinek kolejowy od Pragi (obecnie Warszawa ) do Siedlec, a dokładnie rok później bo we wrześniu 1867 roku Droga Żelazna Warszawsko - Terespolska została ukończona, uroczyście otwarta i oddana  do użytku już na całym prawie 207 kilometrowym odcinku łącząc Warszawę z Terespolem.
Wszystkie jej linie kolejowe były szerokotorowe (zgodnie z wydaną koncesją) co pozbawiało ją połączenia mostem przez Wisłę z Warszawą a tym samym z koleją Wiedeńską, która przebiegała przez zachodnią część kraju i dawała połączenie kolejowe z całą Europą. Uzyskana w 1874 r. przez Leopolda Kronenberga koncesja  na budowę Kolei Nadwiślańskiej (Kowel-Lublin-Warszawa-Mława z odnogą Dęblin-Łuków) pozwoliło mu w 1877 r. połączyć torami szerokimi i normalnymi przez most kolejowy na Wiśle stacje kolei Nadwiślańskiej i kolei Terespolskiej ze stacją towarową Drogi Żelaznej Warszawsko - Wiedeńskiej. Dopiero takie rozwiązanie dało możliwość  bezpośredniego połączenia pomiędzy szerokotorowymi  kolejami Cesarstwa i Królestwa, a całą Europą przez szlaki kolejowe kolei Wiedeńskiej. Była to polska kolej prywatna aż do roku 1891 kiedy to z przyczyn politycznych i nacjonalistycznych rząd rosyjski skupił akcje Drogi Żelaznej Warszawa-Terespol i bezwzględnie przeprowadził rusyfikację personelu na wszystkich samodzielnych i kierowniczych stanowiskach.  W styczniu 1871 roku kiedy Towarzystwo Drogi Żelaznej Warszawsko – Terespolskiej, przejęło już w dzierżawę od rządu odcinek  kolejowy  Terespol -  Brześć, łączna liczba stacji na całej drodze wynosiła 18 (12 dworców i 6 przystanków). Dworce to: Praga, Miłosna, Mińsk, Mrozy, Kotuń, Siedlce, Łuków, Międzyrzec, Biała, Chotyłów, Terespol i Brześć. Przystanki były na stacjach: Dębe Wielkie, Sosnowe, Dziewule, Brzozowica, Sokule i Szaniawy. Wszystkie budynki dworców były murowane, dwupiętrowe z wyjątkiem Białej, gdzie budynek był jednopiętrowy. Natomiast na wszystkich przystankach budynki pasażerskie były  drewniane z antresolami. Na stacji w Terespolu zbudowano Parowozownię, magazyn towarowy, rampę z  windą  do ładowania różnych towarów, 10 zwrotnic, murowany dwupiętrowy budynek dworca i jeden peron dla pasażerów. Dworzec i zabudowania stacyjne zostały ogrodzone parkanem a w miejscach  narażonych na zawieje śnieżne usypano wały ochronne zabezpieczające przed powstawaniem zasp .  W Terespolu były także 2 aparaty telegrafu Morse’a oraz dodatkowo tzw. telegraf dzwonkowy, którego zadaniem było sygnalizowanie dróżników o wyjściu pociągu z jednej stacji do drugiej. Fakt uruchomienia połączenia kolejowego miał w tamtym czasie bardzo duży wpływ i znaczenie dla późniejszego rozwoju wielu miast i miasteczek na Podlasiu i Mazowszu, co wraz z budową szosy drogowej zwanej Traktem Bitym Warszawa-Terespol-Brześć i rozwojem przemysłu rolnego oraz przetwórczego spowodowało ogromny rozkwit handlu i bogacenia się społeczeństwa.  Droga Żelazna Warszawsko - Terespolska była jedną z lepiej zorganizowanych arterii komunikacyjnych do przewozu ludzi i różnych towarów. Podróżowało się wówczas (do I wojny światowej) pociągami osobowymi posiadającymi wagony klasy od I do IV. Poczekalnie na dworcach były także podzielone na klasy. Były to klasy od I do III. Od roku 1919 wszystkie linie kolejowe w Polsce znalazły się pod zarządem państwowym a 8 lutego tegoż roku powołane zostało Ministerstwo Kolei Żelaznych (od 1932 r. – Ministerstwo Komunikacji). Rozwój transportu kolejowego w II Rzeczpospolitej zaczął się szybko rozwijać. Zaczęły powstawać nowe połączenia kolejowe, wzrastała wymiana handlowa na linii wschód-zachód. Wybuch II wojny światowej spowodował ogromne straty i zniszczenia w całej strukturze kolejowej. Po wojnie i utworzeniu granicy państwowej pomiędzy Polską a ZSRR na Bugu oraz zmianie sytuacji politycznej i militarno - wojskowej w Polsce  zaczął narastać w bardzo szybkim tempie olbrzymi wzrost przewozów i przeładunków.  Sytuacja taka spowodowała konieczność szybkiej rozbudowy infrastruktury kolejowej w okolicach Terespola i Małaszewicz. W połowie grudnia 1949 roku powstają w Małaszewiczach dwie pierwsze duże  rampy przeładunkowe a w roku 1953 rozpoczyna się rozbudowa stacji Kobylany i Małaszewicze oraz budowa nowych stacji, bocznic i ramp przeładunkowych takich jak  Raniewo, Kowalewo, Wólka, Bór, Podsętków. 
Obecnie linia kolejowa  nr 2 Warszawa -Terespol jest częścią międzynarodowej linii E20, która jest fragment Korytarza Transportowego Zachód – Wschód i łączy Berlin z Moskwą i Chinami. Linia jest w całości  2-torowa i zelektryfikowana  dopiero od  1980 roku przed Olimpiadą w Moskwie. Z racji swojego międzynarodowego charakteru  linia ta jest ciągle modernizowana, aby dostosować ją do standardów unijnych, umożliwiających jazdę pociągów pasażerskich z prędkością 160 km/h, a towarowych 120 km/h.
Całkowita długość  linii  wynosiła  206 km 471 m.
Poszczególne odcinków  drogi  oddawano do eksploatacji:  
    Według kalendarza rządowego:                                      Według kalendarza polskiego:
Warszawa (Praga) – Siedlce 27 września 1866 r.    Warszawa( Praga) - Siedlce 9 październik 1866 r.
Siedlce – Łuków 19 listopada 1866 r.                          Siedlce - Łuków 1 grudzień 1866 r.
Łuków – Międzyrzec 20 maja 1867 r.                          Łuków - Międzyrzec 1 czerwiec 1867 r.
Międzyrzec – Biała 28 czerwca 1867 r.                       Międzyrzec - Biała  10 lipiec 1867 r.
Biała – Terespol  5 września 1867 r.                           Biała - Terespol  17 wrzesień 1867 r.


  Oprac: Adam Rymaszewski


 

wtorek, 17 lipca 2018

Wynagrodzenie Burmistrza obniżone

Na ostatniej sesji  13 lipca terespolscy radni większością głosów uchwalili obniżenie wynagrodzenia Burmistrza o 20 % (netto około 1000 zł.) zgodnie z  Uchwałą Sejmową i Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15 maja 2018 r. Od 1 lipca 2018 r łączne wynagrodzenie Burmistrza brutto będzie wynosiło 10 180 zł. miesięcznie (netto ok.7 000 zł.)
Należy podkreślić, że radni podjęli tę uchwałę wbrew swemu przekonaniu iż nie powinni obniżać wynagrodzenia  gdyż Burmistrz uzyskał wysoką ocenę w udzielonym absolutorium za 2017 rok oraz na podstawie jego 12 letniej pozytywnej kadencji w której m.in.:wypracowana była przez Burmistrza nadwyżka budżetowa a także fakt, iż w mieście zostało wykonanych wiele milionowych prac inwestycyjnych jak.: rewitalizacja centrum, doprowadzenie wody i kanalizacji do ponad 95 % obiektów, remonty szkół, termomodernizacja budynku straży pożarnej, utwardzenie lub zmodernizowanie dróg w ponad 90%, przebudowy oraz wykonanie chodników i ścieżek rowerowych, realizacja odnawialnych źródeł energii, realizacja programu informatycznego ( wzrost efektywności i dostępności e- usług gmin partnerskich na terenie Euroregionu Bug), oraz działanie w celu zapobiegania alkoholizmowi. Prace inwestycyjne będą nadal kontynuowane na terenie miasta w tym modernizacja hali sportowej przy Szkole Podstawowej nr 2, instalacje odnawialnych źródeł energii, modernizacje ulic i budowy chodników. Podjęto również działania mające na celu wyposażenie straży pożarnej w sprzęt ratujący życie, zakup wozu bojowego, specjalnych nożyc i podnośników (poduszek), agregatu oraz przeszkolenie personelu pożarniczego. Burmistrz poinformował obecnych iż na wyższym szczeblu nie został pozytywnie załatwiony wniosek o dofinansowanie terespolskiej policji w kwocie 100 tys złotych, w tym zakup samochodu.Uchwalono również maksymalną liczbę zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży.
Wynosi ona po 20 miejsc odpowiednio na napoje do 4,5% i piwa, alkoholu, powyżej 4,5 do 18 % z wyjątkiem piwa,oraz na napoje powyżej 18% alkoholu. Ustalono także maks. liczbę zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia alkoholu w miejscach sprzedaży. Wynosi ona po 10 miejsc odpowiednio na napoje alkoholowe o zawartości do 4,5 % alkoholu i piwo oraz powyżej 4, 5 % do 18% z wyjątkiem piwa i powyżej 18% alkoholu. Miejsca sprzedaży alkoholu muszą znajdować się w odległości min. 50 m od szkół, przedszkola, obiektów kultu religijnego. Uchwalono także odstępstwo od zakazu spożywania napojów alkoholowych w trakcie organizowanych imprez w miejscach ; przy ul. Wojska Polskiego 217 wraz z budynkiem (stadion sportowy), przy ul. Wojska Polskiego 130 (USC) i 132 wraz z budynkiem (biblioteka publiczna), przy ul. Sienkiewicza 27 (hala sportowa), teren przy ul. Reymonta 21 wraz z budynkiem (strażnica straży pożarnej), przy ul. Topolowej wraz obiektem prochowni, oraz przy Alei Marzeń na terenie tzw. „żółtej wody”. Na wniosek komendanta policji ta uchwała zostanie uzupełniona o regulamin opracowany przez urząd miasta. Dokonano również zmian w budżecie miasta przez przesunięcie wydatków na zapewnienie uczniom dostępu do podręczników szkolnych i realizację programu opieki nad zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie miasta.

Tekst i foto: Adam Jastrzębski

poniedziałek, 25 czerwca 2018

Powstała Parafia Rrzymskokatolicka w Kobylanach.


Dekretem biskupa siedleckiego Kazimierza Gurdy z dniem 24 czerwca w Kobylanach k/Terespola została erygowana  parafia rzymskokatolicka. Nowa parafia została wyłączona z dotychczasowej parafii w Terespolu. Obejmuje opieką duszpasterską ponad 450 osób zamieszkujących wieś Kobylany i pozostaje w granicach administracyjnych dekanatu terespolskiego.
Miejscem sprawowania kultu religijnego jest oddana do użytku w 2017 roku kaplica pw. Miłosierdzia Bożego sąsiadująca z cerkwią prawosławną w Kobylanach. Proboszczem nowo utworzonej parafii został ks. Zbigniew Rozmysł uprzednio pracujący m.in jako wikary w Białej Podlaskiej, Radzyniu Podlaskim i ostatnio w parafii w Terespolu. W imieniu ordynariusza siedleckiego procesyjnego wprowadzenia nowego proboszcza dokonał dziekan terespolski ks. kanonik Zdzisław Dudek.
Ks. Z. Dudek odczytał dekret ordynariusza siedleckiego o utworzeniu parafii i ustanowieniu proboszcza,wygłosił słowo wstępne, wręczył nowemu proboszczowi symboliczne klucze oraz powiedział, iż wbrew obiegowym informacjom nie utrudniał powstania parafii w Kobylanach i uważa, iż nadal parafia Kobylany pozostaje w więzi z dekanatem terespolskim. Oprawę muzyczną zapewniła schola parafialna pod kierownictwem Piotra Skolimowskiego. W czasie komunii świętej okolicznościową pieśń wschodniosłowiańską zaśpiewał chór parafii unickiej z Kostomłot. Liturgie mszy świętej sprawował nowy proboszcz ks. Z. Rozmysł w koncelebrze z proboszczem parafii unickiej z Kostomłot ks. Zbigniewem Nikoniukiem .
W uroczystości uczestniczył ks. Michał Ciuchaj, proboszcz sąsiadującej parafii prawosławnej, liczna grupa gości, parafian z Terespola, Białej Podlaskiej, Radzynia Podlaskiego i Kobylan oraz poczty sztandarowe Koła Żołnierzy Wyklętych z Radzynia Podlaskiego i z parafii unickiej z Kostomłot. Jak zwykle bywa, tego rodzaju uroczystościom towarzyszyły okolicznościowe przemówienia zapewniające proboszcza o pełnej życzliwości w jego posłudze kapłańskiej oraz wiązanki kwiatów. W czasie sprawowania liturgii powiedzieli m.in ks.Z. Rozmysł; „24 czerwca 2018 jest dniem szczególnym, to uroczystość św. Jana Chrzciciela, apostoła wołającego na pustyni, prostujcie drogi Panu, przygotowującemu przyjście Zbawiciela. Jest to również dzień erygowania parafii pw. Miłosierdzia Bożego o czym przypomina nam wszystkim ten pięknie podświetlony witraż w ołtarzu z napisem Jezu ufam tobie.. a Miłosierdzie Boże jest nam szczególnie potrzebne, abyśmy mogli iść drogą zbawienia, bez grzechu. Dlatego modlimy się za wszystkich i dziękuje za liczne przybycie, wszystkim obecnym, w tym ks. Z. Dudkowi, Z. Nikoniukowi oraz ks. M. Ciuchajowi proboszczowi sąsiadującej parafii prawosławnej.”
Ks. Zbigniew Nikoniuk proboszcz parafii unickiej: „Jezus modlił się za wszystkich , aby byli jedno. A oto na naszych oczach dzieje się piękna historia. Obok siebie są dwie świątynie, katolicka i prawosławna, które wielbią tego samego Boga. I księże Zbyszku jeżeli ci powiedzą że twoja parafia jest mała liczebnie, to odpowiem, że u mnie w Kostomlotach są tylko 124 osoby, a parafia żyje". Ks. Michał Ciuchaj proboszcz parafii prawosławnej: ”Jestem w Kobylanach 25 lat. Życzę nowemu proboszczowi Bożego Miłosierdzia, dobrej współpracy z parafią prawosławną, oraz aby był dobrym gospodarzem. Podarowuje ikonę Matki Bożej Ostrobramskiej, którą czczą oba nasze wyznania.” 
Po zakończeniu okolicznościowej liturgii mszy świętej w imieniu komitetu organizacyjnego uroczystości, sołtys wsi Kobylany, Halina Ostapczuk zaprosiła wszystkich obecnych na wspólny poczęstunek i piknik, który odbył się na terenie dawnego fortu i strzelnicy w Kobylanach. Tu uczestnicy uroczystości mogli skosztować z domowego jadła i ciast specjalnie przygotowanych przez mieszkańców Kobylan.

Tekst i foto: Adam Jastrzebski . 


poniedziałek, 4 czerwca 2018

Szczególny festiwal - "100 LAT DLA NIEPODLEGŁEJ" w Terespolu


Już 27 raz Zespół Szkół Publicznych nr1 w Terespolu w środę, 30 maja b.r zorganizował Festiwal Piosenki Dziecięcej. Imprezę prowadził Tomasz Jezuit, dyrygent i znany nauczyciel muzyki. Imprezę wsparło także grono sponsorów. W bieżącej edycji festiwal miał jednak charakter bardzo szczególny. 26 uczestników wykonało wyłącznie utwory patriotyczne z okazji 100 lecia odzyskania przez Polskę niepodległości.
Ciekawostką tego festiwalu było po raz pierwszy wyśpiewanie hymnu narodowego przez kilkuletniego Pawełka Martyniaka (uni solo – bez akompaniamentu) oraz okolicznościowe wystąpienie także po raz pierwszy z koncertem pieśni patriotycznych „Echa Polesia” z Klubu Seniora Srebrny Włos z Terespola. Nagrodę specjalną Klubu Seniora i zespołu „Echo Polesia„ otrzymał Pawełek Martyniuk (za wykonanie Mazurka Dąbrowskiego).Jury konkursowe w składzie: Katarzyna Polaczuk, Alina Tarasiuk, Katarzyna Oleszczuk, Łukasz Pogorzelski, ks. Zbigniew Rozmysł przyznało I miejsca wykonawcom: w kategorii klas I-III Maćkowi Badalskiemu który wystąpił w powstańczym mundurze (za utwór Warszawskie dzieci), w kategorii klas IV- VI Mai Prokopiuk ubranej w mundur powstańczy z granatem  (za utwór Dziewczyna z granatem), w kategorii wiekowej 14 -16 lat Karolinie Wieczorek  (za utwór Dziewczyna z granatem).
Samorząd szkolny przyznał nagrody: w kategorii klas I-III Mai Androsiuk i Natalii Jarockiej
(za utwór Polska flaga), w kategorii klas IV- VI Patrycji Kamińskiej (za utwór Sanitariuszka Małgorzatka), w kategorii wiekowej 14 do 16 lat Oliwii Hernik (za utwór Powrócisz tu). Nagrodę burmistrza otrzymała Oliwia Hernik (za utwór Powrócisz tu). Dyrektor Zespołu Szkól Publicznych Nr 1 przyznał nagrode Róży Androsiuk (za utwór Walczyk Lilu), Za debiut nagrodę otrzymała Lena Machnowska (za utwór Pałacyk Michla). Wyróżnienia otrzymali: Wiktor Pawluczuk i Zofia Poleszczuk (za utwór Przybyli ułani), Nikola Zub i Joanna Czerko (za utwór Kocham cie Polsko). 
Ponadto wykonawcy i organizatorzy oraz osoby przygotowujące festiwal otrzymali okolicznościowe dyplomy. W trakcie festiwalu została zaprezentowana musztra paradna w wykonaniu klas mundurowych liceum akademickiego z Terespola . Wszyscy uczestnicy i widzowie mogli dokonać degustacji bigosu przygotowanego przez pracowników szkoły. Nagłośnienie wykonał i prowadził Tomasz Oleszczuk. 


Tekst: Adam Jastrzębski 
Foto: Zofia Tryburcy i Adam Jastrzębski

poniedziałek, 28 maja 2018

15 lat Klubu Seniora "Srebrny Włos" w Terespolu.


Zaczęło się dość prozaicznie. W lutym 2003 roku ówczesny dyrektor Miejskiego Ośrodka Kultury w Terespolu, Ryszard Korneluk wspólnie z małżeństwem Zofią i Stanisławem Skolimowskimi oraz grupą seniorów, wpadli na pomysł utworzenia organizacji grupującej osoby potocznie nazywanymi „Trzeciego Wieku”. Jednocześnie w zamyśle organizatorów nie powinna to być grupa, która w opinii społeczeństwa kojarzyła by się jako przysłowiowe „bambosze i różaniec". Działalność grupy nie była nagłośniona. Ale seniorzy samoczynnie przystąpili do tej formy integracji, nadali grupie nazwę  Klub Seniora "Srebrny Włos"
Członkowie klubu zaczęli rozwijać różne aktywne formy działalności m.in.: wycieczki autokarowe, krajoznawcze w Polskę np. w Kotlinę Klodzką, do zamku w Książu, do twierdzy Modlin , na lotnisko Chopina w Warszawie, na ziemie pierwszych Piastów, do huty szkła w Dubecznie, wycieczki rowerowe po okolicach Terespola, spływ Bugiem. Tradycją klubowa stały się też: dzień pieroga, okolicznościowe spotkania sylwestrowe, wielkanocne, wykłady prozdrowotne, spotkania z ciekawymi ludźmi, wieczory literackie. KS "Srebrny Włos" nawiązał także kontakty z klubami seniorów z Dubeczna, Piszczaca, Małaszewicz oraz z Klubem Seniora "Nadjeżda" z Brześcia, w których seniorzy uczestniczą w ramach wymiany kulturalnej.
                               
Od niemal 5 lat na wniosek aktualnego prezesa klubu Kazimierza Michalaka, w ramach klubu seniora aktywnie działa damsko - męski Zespół Śpiewaczy "Echo Polesia". Zespół występuje regularnie na wielu rożnych imprezach: np. religijnych, "Różaniec do granic", w przeglądach kolędowych, patriotycznych z okazji 3 maja oraz 11 Listopada, rocznicowych, np. 50 lat par małżeńskich, okolicznościowych np.w przeglądach pieśni Maryjnej i popularnej w Polubiczach, festiwalu piosenki dziecięcej w Terespolu. Ma również osiągnięcia w swojej kategorii m.in.:1 miejsce na festiwalu pieśni patriotycznej w Tucznej, 3 miejsce na Powiatowym Festiwalu Pieśni Maryjnej w Leśnej Podlaskiej.

Opiekę kulturalną sprawuje i pomieszczenia do dyspozycji klubu użycza nieodpłatnie Miejski Ośrodek Kultury w Terespolu. Spotkania klubowe i próby zespołu śpiewaczego odbywają się  w czwartki. Klub jest otwarty na seniorów. Z okazji tej podniosłej rocznicy i uroczystości w dniu 22 maja 2018 roku terespolski Klub Seniora "Srebrny Włos" otrzymał wiele gratulacji, okolicznościowy upominków jak również został obdarowany tortem i statuetką przez burmistrza m. Terespol. 

Tekst: Adam Jastrzębski -  członek Klubu Seniora „ Srebrny Włos” i „ Echa Polesia”. 
Foto:  Zofia Tyburcy - sekretarz Zarządu Klubu.




niedziela, 15 kwietnia 2018

Już 50 lat razem - Złote Gody w Terespolu

Bielecka Irena, Bielecki Jan, Chirczuk Krystyna, Chirczuk Roman, Drab Mirosława Drab Ryszard Piotr, Jabłońska Osypiuk Barbara, Osypiuk Ryszard Stanisław, Jurek Zofia, Jurek Wiesław, Kupryś Stanisława, Kupryś Leon, Matwiejuk Jadwiga, Matwiejuk Henryk, Ratyni Elżbieta Hanna, Ratyni Zbigniew Zenon, Siuciak Walentyna, Siuciak Stefan, Tabulska Miroslawa Barbara,Tabulski Jerzy, Wasieczko Helena, Wasieczko Witold to 12 par małżeńskich, mieszkańców Terespola, które  w niedzielę15 kwietnia 2018 roku obchodziły piękny jubileusz 50 - cio lecia zawarcia związku małżeńskiegozłote gody.
Z okazji tej podniosłej uroczystości dostojni jubilaci uczestniczyli w okolicznościowej liturgii mszy świętej w terespolskim kościele. Dalsza cześć uroczystości odbyła się w miejskiej bibliotece, gdzie pary małżeńskie otrzymały medale za długoletnie pożycie małżeńskie nadane przez prezydenta RP oraz listy gratulacyjne wręczone z tradycyjną różą przez burmistrza Jacka Danieluka i przewodniczącego rady miasta Jarosława Tarasiuka. Były również okolicznościowe dyplomy od proboszcza parafii, ks. Zdzisława Dudka. Impreza miała bogatą oprawę słowno - muzyczną w wykonaniu Zespołu Śpiewaczego „ECHO POLESIA” Klubu Seniora - Srebrny Włos z Terespola. 
Spotkanie jubilatów opłynęło w radosnej atmosferze przy tradycyjnie zastawionym stole. 

Tekst: Adam Jastrzębski 
Foto: Sławomir Malczuk

wtorek, 3 kwietnia 2018

Inwestycyjny Terespol - plany na 2018 rok

Na ostatniej marcowej sesji  13 radnych (na stan 15) podjęło istotne uchwały związane z planami  inwestycyjnymi w mieście.


Wybrano drogą przetargu wykonawców odnawialnych źródeł energii( OZE) dla budynków jednorodzinnych miasta. Podstawami kryterium wyboru stanowiły – cena ofertowa 60%, doświadczenie wykonawcze 40% (w tym doświadczenie kierownika budowy powyżej 4 lata). Spośród 11 oferentów, którzy przystąpili do przetargów komisja przetargowa powołana przez burmistrza wybrała następujących wykonawców: w zakresie dostawy i montażu zestawów fotowoltaicznych firmę PUH EWL- GRYC S.C Stanisław Gryc i Paweł Gryc z Białegostoku za kwotę 729 216 zł, w zakresie dostawy i wymiany źródeł ciepła na kotły na biomasę (pelet) firmę SEMPER POWQER Sp.zo.o z Krupskiego Młyna za kwotę 1179.856,80 zł, w zakresie dostawy i montażu pomp ciepła firmę Ekologika Sp.zo.o z Rzeczycy za kwote 150.876 zł, w zakresie dostawy i montażu kolektorów słonecznych firme SUNGRANT Sp. zo.o z Białegostoku za kwotę 1 523 227,23 zł.
Z firmą Transbet z Białej Podlaskiej podpisano umowy na modernizacje ulic: Słuszki, Kraszewskiego, Sienkiewicza, Spokojną, Wyszyńskiego, Popiełuszki, Szkolną, Przelotową, Błotków, Wschodnią , Różaną. Na wniosek PGKiM Terespol (prowadzącego działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzanie ścieków) radni zatwierdzili wieloletni plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych na lata 2018-2021. W ramach tego planu w 2018 roku planowane jest zakończenie budowy budynku socjalnego pracowników zatrudnionych przy eksploatacji oczyszczalni ścieków i sieci kanalizacyjnej (na kwotę 268 743 zł) , oraz sieci wodociągowej rozdzielczej w ul. Sportowej- planowany koszt 113 223 zł. 
Do 2021 roku planowane jest wykonanie modernizacji stacji uzdatniania wody przy ul.Kodeńskiej na kwotę 1 340 000 zł, wykonanie sieci kanalizacji sanitarnej w ul. Łąkowej oraz Sportowej (na kwotę 719 000 zł). Popiełuszki, Cerkiewnej, Asnyka, Prusa( na kwotę 924000 zł) .Ponadto w latach 2020-2021 spółka PGKiM zamierza wprowadzić radiowy system opomiarowania wszystkich punktów poboru wody wodomierzami z nakładkami radiowymi umożliwiającymi ich zdalny odczyt. W założeniu nakładki radiowe zarejestrują również przecieki wody w instalacji domowej, a klienci PGKiM będą mogli monitorować nieszczelności w swojej instalacji. Wraz z radiowym systemem opomiarowania zostanie uruchomione Elektroniczne Biuro Obsługi Klienta gdzie po zalogowaniu możliwe będzie sprawdzanie archiwalnych i bieżących odczytów zużycia wody i odprowadzenia ścieków. Zadania w zakresie modernizacji i rozwoju urządzeń wod-kan w kwocie szacunkowej 260 000 zł. zostanie sfinansowane w części ze środków własnych spółki oraz w części ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego ( EFRR) i z kredytu bankowego . Uchwalono także podział miasta na 15 jednomandatowych okregów wyborczych ( po 1 radnym z każdego okręgu) oraz 3 stałe obwody glosowania z siedzibami w Zespole Szkól Publicznych Nr 1 , Miejskiej Bibliotece Publicznej i Szkole Podstawowej Nr 2.

Tekst i foto z sesji: Adam Jastrzębski

poniedziałek, 5 lutego 2018

O Agencji Wywiadu w Terespolu z 1810 roku

Po III rozbiorze  Polski w 1795 roku   Terespol znalazł się w  zaborze austriackim a na Bugu była granica z Rosją. W latach 1809 do 1813   nasze miasto  należało jednak do  wolnego i w miarę niezależnego państwa polskiego. Stało się tak po podpisaniu przez Francję warunków pokoju z Austrią w Schunbrun(październik 1809 r.) dzięki któremu  poszerzono  istniejące już Księstwo Warszawskie o ziemie które zagarnęła Austria. Terespol znalazł się w Departamencie siedleckim, stał się granicznym miastem Księstwa Warszawskiego z  Rosją i uzyskał razem z Krakowem bardzo ważny przywilej „wolnego miasta w handlu”. 
W tym  okresie  w Terespolu powstaje  też pierwsze agencja  wywiadu – rodzi się szpiegostwo polskie. Powstanie  biura wywiadu w Terespolu, spowodowane było planami Napoleona o napaści na Rosję i wykorzystaniu do tego Polski i Polaków. Aby mieć wiarygodne i pewne informacje o sytuacji w Rosji   12 października 1810 roku  minister spraw zagranicznych Francji Jan Champagny wydaje polecenie zbierania danych o liczebności sił rosyjskich rozlokowanych  wzdłuż wschodnich granic Księstwa Warszawskiego, miejscach ich stacjonowania,  kadrze dowódczej.    Rezydent Napoleona w Warszawie Jan Karol Serra podejmuje decyzję aby stworzyć polską agencję wywiadowczą w Terespolu. Mieścił się tutaj  zarząd rozległych dóbr rodziny Czartoryskich, która miała bardzo szerokie kontakty handlowe i towarzyskie po obu stronach granicy, znała dwór carski . Wybór Terespola nie jest więc przypadkowy. Jako punkt graniczny, wygodna przeprawa przez rzekę Bug i status „wolnego miasta  handlu”  był bardzo atrakcyjnym miejscem do robienia różnych interesów z Rosją. W mieście funkcjonowało wiele składów towarów, sklepów. Przyjeżdżali kupcy i handlarze z Rosji, był ciągły ruch w interesach.  Biuro wywiadu w Terespolu miało ułatwić werbunek agentów wśród ludności ziem zaboru rosyjskiego, a także stanowiło punkt kontaktowy dla przekraczających granicę zawodowych szpiegów. Działalność Serry nie przyniosła jednak spodziewanych efektów. Informacje , które były przekazywane przez agencję w Terespolu bezpośrednio do Paryża były ogólnikowe i okazywały się mało wartościowe. W depeszy datowanej na 10 listopada 1810 roku nie było żadnych konkretów dotyczących liczebności, składu i dyslokacji armii rosyjskiej na Litwie, lecz jedynie stwierdzenie że siły jej były bardzo szczupłe. J.K Serra nie wykazał się  zdolnościami organizacyjnymi, a także nie miał szczęścia  w doborze współpracowników. W biurze terespolskim zatrudnionych było wielu ludzi, którzy okazali się nieprzydatni do tej pracy, zainteresowani jedynie szybkim zarobkiem i własnymi interesami, nie przykładających się do działań wywiadowczych. 
Zła ocena pracy agencji w Terespolu spowodowała, że sam Napoleon podjął decyzję o odwołaniu J.K Serra, a na jego następcę powołał Edwarda Bignona, doświadczonego polityka, pełniącego  funkcje w dyplomacji francuskiej. W piśmie datowanym na 28 marca 1811 roku,  nowy rezydent otrzymał  nowe instrukcje. Miał za zadanie opracowanie danych statystycznych o terenach przyległych do granicy Księstwa, zbieranie opisów dróg, miejscowości,  gromadzenie wiadomości o podziale administracyjnym oraz o miejscowościach powyżej tysiąca mieszkańców i odległościach pomiędzy nimi. Aby sprostać tym oczekiwaniom, Bignon nie mógł już jednak bazować tylko na biurze agencji wywiaduj w Terespolu  i siatki agentów utworzonej jeszcze przez J.K Serrę, która traciła wiarygodność i nie była już w stanie sprostać coraz to większym oczekiwaniom  Napoleona. Dlatego też zaraz po przybyciu do Warszawy rozpoczął budowę nowej struktury wywiadowczej. Na jej kierownika wybrał swojego znajomego Aleksandra Sapiehę . Biuro utworzone przez Sapiehę rozpoczęło działalność na przełomie kwietnia i maja 1811 roku. . Pierwsze miesiące pracy  Sapiehy były  złe, raporty przesyłane do Paryża zawierały mało wiary  godne wiadomości. Jednak Aleksander Sapieha ciągle usprawniał pracę agencji i do końca 1811 roku objęła ona ogromny obszar od Dniepru do Niemna i po Mołdawię a raporty przesyłane do Paryża były coraz dokładniejsze. Dane zbierane przez rodzący się wywiad polski  nie budziły jednak zaufania Francuzów. Złe wyszkolenie, małe doświadczenie agentów, oraz częste prowokacje i dezinformacja prowadzona przez agentów rosyjskich powodowało, że w przygranicznych departamentach Księstwa krążyły niesprawdzone wiadomości o rychłym wkroczeniu wojsk carskich. We wrześniu 1811 roku na skutek takich fałszywych doniesień doszło do panicznej ucieczki z Terespola urzędników polskiej administracji z kasą i kancelarią aż do Siedlec. Na ulepszanie działalności wywiadowczej   i rozbudowę wywiadu brakowało  pieniędzy w ministerstwie skarbu Księstwa. Agencja wywiadu ulokowana w Terespolu nie zdała  więc egzaminu. Nadal stosowano stare sposoby zdobywania informacji. Działał wywiad miejscowy, kierowany przez inspektora kawalerii  gen.Aleksandra Rożnieckiego, którego 6 pułków jazdy patrolowało wschodnią granicę, główne  drogi i miejscowości graniczące z Rosją ,  zbierając wiadomości o oddziałach przeciwnika. Pierwsze Biuro wywiadu w Terespolu utworzone przez J.K Serre a później Edwarda Bignona  było jednak początkiem powstawania  struktur wywiadu w Polsce.
Po nieszczęśliwej dla Napoleona kampanii rosyjskiej w roku 1812, wojska cesarza Aleksandra I zajęły Księstwo Warszawskie a na kongresie w Wiedniu 3 maja 1815 roku podpisano  traktaty Austrii, Prus i Rosji, dotyczące Polski. Wówczas to ustanowione zostało Królestwo Polskie, (czyli „Kongresówka”). Terespol przeszedł pod zwierzchnictwo Rosji, a w lutym 1817 r. car Aleksander I odbiera przywilej „wolnego miasta w handlu”.
W taki o to sposób, krótka historia zalążka wolnej Polski i powstawania polskiego wywiadu dobiegła końca. Terespol miał w tym swój ważny udział. Te kilka lat, które obudziły w sercach Polaków nadzieję na lepsze jutro, skończyły się nagle. Lecz te wydarzenia będą miały niebagatelny wpływ na przyszłą walkę z zaborcami i wolną Polskę.    

Oprac: Adam Rymaszewski (GT)

sobota, 13 stycznia 2018

Radni uchwalili nowe stawki podatków na 2018 rok

Na ostatniej sesji radni miejscy uchwalili obowiązujące roczne stawki podatku od środków transportu na 2018 rok.Wyniosą one m.in.: od samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej pojazdu powyżej 3,5 tony do 5,5 tony - 800 zł. od ciągnika siodłowego lub balastowego przystosowanego do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony i poniżej 12 ton – 1000 zł. Od autobusu w zależności od liczby miejsc do siedzenia poza siedzeniem kierowcy : mniej niż 22 miejsca – 400 zł, równej lub wyższej niż 22 miejsca - 600 zł.
Natomiast nowe stawki podatku od nieruchomości w 2018 roku wyniosą m.in: od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 0,89 zł/ za 1 m2, od gruntów zajętych i przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe realizowane w formie innej niż działalność gospodarcza - 0,26 zł/ za 1 m2, od gruntów niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji - 2,98 zł/ za 1 m2, od budynków lub ich części mieszkalnych - 0,75 zł/ za 1 m2 powierzchni użytkowej, od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej lub cześć budynków mieszkalnych zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej - 22,66 zł/ za 1 m2 powierzchni użytkowej, od budynków gospodarczych i garaży wolno stojących lub ich części wykorzystywanych na inne cele niż działalność gospodarcza - 3,84 zł/ za 1 m2 powierzchni użytkowej, od budynków związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych - 4,61 zł/ za 1 m2 powierzchni użytkowej. 
Radni podjęli uchwałę obniżającą średnią cenę żyta z 52,49 zł za 1 dt, do kwoty 50 zł za 1dt. W/w stawka jest podstawą do uchwalenia podatku rolnego na 2018 rok. Uchwalili także  podział miasta na 3 stałe obwody głosowania: siedzibą 1 obwodu głosowania ustalono Zespół Szkól Publicznych Nr 1 przy ul. Sienkiewicza obejmujący m.in. ulice: cześć ul. Czerwonego Krzyża , ul. Narutowicza, cześć ul. Wojska Polskiego, Jana Pawła II, kard. St. Wyszyńskiego, siedzibą 2 obwodu ustalono Miejską Bibliotekę Publiczną obejmującego m.in. ulice: cześć Czerwonego Krzyża,, Niemcewicza, Reymonta, Słowackiego, cześć ul. Wojska Polskiego, siedzibą 3 obwodu ustalono Zespół Szkół Podstawowych Nr 2 przy ul. Wojska Polskiego. Obwód obejmuje m.in. ulice: Aleja Marzeń, Błotków, Kraszewskiego, Męczenników Unickich, Żeromskiego, Orzeszkowej. Przyjęto uchwałę w sprawie przystąpienia do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego miasta i związanego z tym tematem zmiany studium uwarunkowań. Zmiany dotyczą terenu zawartego między ulicami : Wojska Polskiego, Kodeńską, Orzeszkowej do obwodnicy w kierunku granicy Państwa - potocznie teren znany mieszkańcom Terespola za marketem Pantera oraz teren od przejścia granicznego w kierunku ul. Wspólnej i rejon ul. Sportowej obok zbiornika wodnego. W ramach studium uwarunkowania pozostanie teren chroniony przy stacji meteorologicznej położony przy ulicach : Narutowicza, Polnej i Kraszewskiego .Wchodzi w życie nowy regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie miasta. W regulaminie wprowadzono m.in. zmiany : oddzielną segregacje papieru , który zostanie odbierany 1 raz na kwartał, odbiór gałęzi 4 razy w roku, Odpady metali należy dostarczać do punktu selektywnego zbierania odpadów lub do punktu skupu. Do selektywnego punktu gromadzenia odpadów należy dostarczyć takie odpady jak: odpady budowlane i rozbiórkowe powstałe w wyniku prowadzenia drobnych prac budowlanych ,nie wymagających pozwolenia na budowę, lub zgłoszenia robót , meble, zużyte opony, tekstylia, obuwie, odpady kuchenne ulegające biodegradacji jak: obierki z owoców i warzyw, fusy z kawy i herbaty, skorupki jajek , odpady tytoniowe. Natomiast mycie pojazdów na terenie nieruchomości użytku niepublicznego może odbywać się przy pomocy środków ulegających biodegradacji ale na części utwardzonej nieruchomości. Udzielono pomocy akademickiemu liceum funkcjonującemu w Terespolu w formie dotacji celowej w kwocie 52500 złotych w zakresie zadań edukacji publicznej. 
Przebywający na sesji przedsiębiorcy terespolscy podnieśli bardzo istotny dla ich działalności temat obniżenia podatku od nieruchomości. Ustalono, że ten temat zostanie przekonsultowany między przedsiębiorcami i samorządem. 

Tekst i foto: Adam Jastrzębski