HISTORIA - WYDARZENIA - INFORMACJE - AKTUALNOŚCI: WITAM NA STRONIE TERESPOL.info24 ORAZ ZAPRASZAM DO ODWIEDZANIA STRONY - "GONIEC TERESPOLSKI - STRONA PRZYJACIÓŁ TERESPOLA I OKOLICY" NA FACEBOOKU

piątek, 26 października 2018

Oni będą rządzić w mieście

Burmistrzem Miasta Terespol na kolejną, już 4 kadencję (2018 - 2023) ponownie został wybrany Jacek Danieluk KWW Porozumienie Samorządowe Terespola. O stanowisko burmistrza ubiegali się  także Piotr Skolimowski z KWW Terespol Razem Justyna Sowa z KWW Nasze Miasto Terespol. 

Ostatecznie wyniki:

Jacka Danieluka 1833 głosy (67,22%) 
Piotr Skolimowski - 758 głosów (27,80%)
Justyna Sowa -  136 głosy (4,99%).


Frekwencja w Terespolu -  59.60 % 
Uprawnionych do głosowania - 4614 osoby
Wydano - 2750 kart do głosowania
Oddano - 2727 głosów ważnych

W nowo wybranej  15 osobowej radzie miasta Terespol KWW Porozumienie Samorządowe Terespola otrzymało  10 mandatów, KWW Nasze Miasto Terespol przypadło 3 mandaty a KWW Terespol Razem otrzymało 2 mandaty. Rada Miasta Terespol - 5 letnia kadencja (2018-2023) Ewa Zając, Dorota Szprychel, Jarosław Tarasiuk, Urszula Artecka, Robert Wieczorek, Paweł Jurkowski, Krzysztof Wróbel, Krzysztof Prokopiuk, Andrzej Korbal Andrzej Łukasiak, Barbara Saj, Justyna Sowa, Tomasz Staszczuk, Waldemar Wróblewski, Dariusz Herlikiewicz. Do rady powiatu bialskiego z okręgu nr 2 (miasto Terespol, gminy Terespol, gmina Zalesie) mandaty zdobyli: Wojciech Mitura - Terespol (Porozumienie Samorządowe 2018), Elżbieta Iwaniuk - Kobylany (PSL) oraz Radosław Sebastianiuk - Mokrany Nowe (PiS).

Szczegółowe wyniki głosowania  do Rady Miasta Terespol - 21 października 2018
Okręg wyborczy Nr 1

    1. Zając Ewa: 157 głosów
    2. Rydz Zenon: 75 głosów 
Okręg wyborczy Nr 2
  1. Szprychel Dorota: 89 głosów
  2. Rymaszewski Krzysztof: 62 głosów,
  3. Fisiuk Piotr: 39 głosów
Okręg wyborczy Nr 3
  1. Tarasiuk Jarosław: 208 głosów
  2. Romaniuk Leszek: 74 głosów
Okręg wyborczy Nr 4
  1. Artecka Urszula 101 głosów
  2. Dmitruk Andrzej: 46 głosów,
  3. Urbala Jakub: 26 głosów
Okręg wyborczy Nr 5
  1. Wieczorek Robert: 77 głosów
  2. Krzemiński Wiesław 65 głosów,
  3. Chmielewski Andrzej: 34 głosów
Okręg wyborczy Nr 6
  1. Jurkowski Paweł: 71 głosów
  2. Ciupak Katarzyna: 57 głosów,
  3. Tarasiuk Andrzej: 56 głosów
Okręg wyborczy Nr 7
  1. Wróbel Krzysztof: 109 głosów
  2. Sołoducha Mariusz: 55 głosów
Okręg wyborczy Nr 8
  1. Prokopiuk Krzysztof: 69 głosów
  2. Gryta Michał: 47 głosów,
  3. Drobisz Bogusław: 24 głosów
Okręg wyborczy Nr 9
  1. Korbal Andrzej: 135 głosów
  2. Mućka Piotr: 30 głosów,
  3. Wołoszko Alicja: 28 głosów 
Okręg wyborczy numer 10
  1. Łukasiak Andrzej: 67 głosów
  2. Chaber Piotr: 44 głosów,
  3. Okseniuk Waldemar: 32 głosów
 Okręg wyborczy Nr 11

     1  Saj Barbara 118 głosów 
     2. Łukasik Andrzej: 56 głosów
  
Okręg wyborczy Nr 12
  1. Sowa Justyna: 69 głosów
  2. Wróblewski Przemysław: 54 głosów,
  3. Wołoszko Zdzisław: 19 głosów
Okręg wyborczy Nr 13
  1. Staszczuk Tomasz: 100 głosów
  2. Guziuk Wojciech: 75 głosów
Okręg wyborczy Nr 14
  1. Wróblewski Waldemar: 55 głosów
  2. Tymoszuk Joanna: 51 głosów
  3. Bielecki Artur: 43 głosów
Okręg wyborczy Nr 15
  1. Herlikiewicz Dariusz: 93 głosów
  2. Jakuszko Edward: 72 głosów
źródło: PKW

Oprac: Adam Rymaszewski

czwartek, 27 września 2018

Wybory samorządowe 2018 - Oni powalczą o władzę

W wyborach samorządowych, które odbędą się w niedzielę 21  października b.r w Terespolu wystartuje 39 zarejestrowanych kandydatów na radnych z 3 komitetów wyborczych. Będą oni ubiegać się o 15 mandatów w trzech obwodach wyborczych. Na Burmistrza Miasta wystartuje 3 kandydatów, w tym obecny Burmistrz, Jacek Danieluk.
Wyborcy z Terespola oraz gminy Terespol i gminy Zalesie wybiorą również swoich przedstawicieli do rady powiatu bialskiego. W okręgu nr 2 o 3 mandaty radnego powiatowego ubiegać się będzie 14 osób, w tym 6 z Miasta Terespol, reprezentujące 3 komitety wyborcze.
Kadencja wybranych  w jesiennych wyborach samorządowych  kandydatów na radnych, wójtów, burmistrzów  i prezydentów miast będzie trwała 5 lat licząc od daty wyboru.

Oprac: Adam Rymaszewski 

piątek, 27 lipca 2018

Lotnisko wojskowe w Małaszewiczach w latach 1936 - 1952


Lotnisko w Małaszewiczach przed wybuchem II wojny światowej było bardzo ważnym elementem systemu obronnego Polski. Znajdowała się tutaj duża i bardzo nowoczesna na tamte czasy baza paliwowa a także zapasowa baza dla lotnictwa dalekiego zasięgu. Stacjonowała tutaj również największa ilość  bardzo nowoczesnych bombowców średniego zasięgu  PZL-37 „Łoś”, które po odebraniu z zakładów lotniczych były tutaj uzbrajane.
O budowie lotniska i bazy paliwowej w Małaszewiczach zadecydowały względy geograficzne i strategiczne. Małaszewicze leżały bowiem  w okresie międzywojennym w środkowej części granic Polski. W roku 1936 przystąpiono więc do realizacji  tej budowy. Od północnej strony torów kolejowych zaczęło powstawać lotnisko wojskowe oraz baza paliwowa dla lotnictwa. Przy budowie wykorzystano istniejące już forty Twierdzy Brzeskiej. W jeden z takich fortów wbudowano zbiorniki paliwa o pojemności około 278 tys. litrów benzyny. Stworzony w ten sposób magazyn paliw został połączony rurociągami ze zbiornikiem paliwa na terenie lotniska o pojemności 480 tys. litrów. Zostało również wybudowane 14 hangarów dla samolotów oraz na polach wsi powstało osiedle wojskowe (kilka bloków) dla członków kadry oficerskiej i ich rodzin a także baraki dla żołnierzy obsługi lotniska. Te osiedle znajdowało się naprzeciw obecnego kampingu w Kobylanach. W maju 1939 roku do Małaszewicz zostaje ewakuowany także z Okęcia Wojskowy Ośrodek Spadochronowy (WOS) oraz  samoloty Focker FVII. Spadochroniarze mieli przybyć także transportem kolejowym. Do dyspozycji WOS było łącznie 5 - 6 Fockerów FVII, które miały zostać wykorzystane do zrzutów grup dywersyjnych na tyłach wojsk niemieckich w Prusach Wschodnich. Spadochroniarze nie wzięli jednak udziału w walce zgodnie ze swym przeznaczeniem bo lotnisko i samoloty Focker FVII zostały zniszczone po nalotach bombowych. Dowódcą Baza Lotniczej Małaszewicze  we wrześniu 1939 roku był mjr. pil. Franciszek Ratajczak. W trakcie pierwszych nalotów bombowych na Bazę w Małaszewiczach stacjonowało tam: 31 samolotów PZL-37 „Łoś” z XX Dywizjonu Bombowego - 7 Eskadry Ćwiczebnej oraz Kierownictwa Zaopatrzenia Lotnictwa, które czekały na wyposażenie w przyrządy nawigacyjne, systemy łączności pokładowej, oraz uzbrojenie w karabiny maszynowe (8 „Łosi” doleciało jeszcze do Małaszewicz w pierwszych dniach  września), 5 samolotów LWS4„Żubr”, 5 samolotów Focker FVII , 30 innych samolotów oraz około 90 oficerów i ponad 600 szeregowych i podoficerów.
 W dniu 1.IX.1939  o godz. 5.40 lotnisko Małaszewicze i baza WOS zostają zbombardowane przez niemiecką Luftwaffe. Zostają przeprowadzone 4 ciężkie naloty. Ataku dokonały samoloty niemieckie DO-17 i He 111. Drugi i trzeci nalot następuje między godz. 6.00 a 6.20 rano. Zostają zniszczone 3 hangary, 6 „Łosi”,4 „Żubry” oraz 4 Fokerry. Straty w personelu wynosiły ok.40 zabitych i  rannych.  25 „Łosi”, które nie zostały zniszczone rozstawiono i zamaskowano na brzegach lotniska. Lżejsze samoloty i część personelu przesunięto na lotniska zapasowe do Koroszczyna i Zalesia poza bazę Małaszewicze. Po południu nastąpił czwarty ciężki nalot. Zostają uszkodzone 3 „Łosie,które pozostały w Małaszewiczach po ewakuacji. W dniu 2 września następuje ewakuacja 22 „Łosi” do Żabczyc koło Pińska  i Kuplina w rejonie Próżan. Następne dni września 1939 roku to dalsze naloty i bombardowanie Lotniska, hangarów i budynków koszar. Ciężkie bombardowania pociągają za sobą coraz to większe straty w uzbrojeniu i sprzęcie. Najcięższe i najbardziej niszczące bombardowanie Małaszewicze przeżyły rano 5.IX.1939 roku, kiedy samoloty  Luftwaffe zaatakowały nie tylko bazę lecz i wszystkie okoliczne wsie i lasy. Spowodowało to dużo ofiar wśród okolicznej ludności. Artyleria przeciwlotnicza bazy zestrzeliła w czasie nalotów jednego DO 17.Jeden członek załogi uratował się na spadochronie i dostał do niewoli, inni zginęli. W dniu 11.IX.1939 roku personel Bazy Małaszewicze otrzymała rozkaz ewakuacji na Horodenkę, gdzie dotarł w dniu 14 września a następnie przekroczył granicę polsko rumuńską. Po przejęciu lotniska przez Niemców i odbudowaniu w 1940 roku przez więźniów z istniejącego w czasie wojny na terenie Małaszewicz obozu pracy służyło ono jako  baza dla szybowców transportowych Messerschmitt Me-321 i samolotów transportowych Messerschmitt Me-323 Gigant, które latały z zaopatrzeniem na front wschodni.W czasie okupacji Małaszewicze stały się też ważnym ośrodkiem walki i ruchu oporu z okupantem. Działała tutaj tajna szkoła podchorążych i kurs podoficerów.W lipcu 1944 roku Niemcy wycofując się na zachód zniszczyli tą baza Luftwaffe. Baza i Lotnisko Małaszewicze  po zakończeniu II wojny światowej używana była jednak jeszcze przez lotnictwo Armii Czerwonej, a pod koniec lat czterdziestych została przejęta i wykorzystywana przez  lotnictwo polskie. W roku 1952 jednostki, które tam stacjonowały zostały przeniesione na lotnisko Okęcie, a baza  Małaszewicze została przejęta częściowo przez PKP jako zaplecze Suchego Portu Przeładunkowego PKP w Małaszewiczach. Obecnie na obszarze byłego Lotniska Małaszewicze znajduje się WOC, Terminale Przeładunkowe różnych firm oraz część infrastruktury PKP Cargo.

Oprac: Adam Rymaszewski